Kanunda ses, parmaklara takılan tırnaklarla üretilir.
Yeni başlayan kursiyerin ilk eğilimi kuvvetle vurmaktır. Sonuç genellikle beklenenin tersidir.
Sert vuruş teli aşağı iter; tel eşiğe yaklaşır ve ses boğuklaşır. Belirleyici olan kuvvet değil açıdır.
Birinci ilke tırnağın tele dik değil, hafif eğik değmesidir. Dik temas cızırtı üretir.
İkinci ilke temas süresidir. Tırnak tele takılıp kalmaz; sıyırır ve çıkar.
Üçüncü ilke bilek konumudur. Bilek yüksek tutulursa açı bozulur.
Dördüncü ilke tırnağın kendisidir. Ucu keskin tırnak cızırtı yapar; hafif yuvarlatılmış uç temiz ses verir.
Bu dört ilke yerleştiğinde ses gücü kendiliğinden artar. Tel serbest titreşir. Açı çalışması için tek tel grubu seçilir ve aynı ses arka arkaya, el yorulmaya başlayana kadar çalınır. Kursiyer her vuruşta sesin aynı olup olmadığını dinler; farklılık açının kaydığını gösterir. Bu alıştırma sıkıcıdır ama tırnak alışkanlığını başka hiçbir çalışma bu kadar hızlı kurmaz.