Kanun yapımı, ölçüye dayalı bir iş gibi görünür. Gövde boyutları, tel uzunlukları ve mandal aralıkları hesaplanabilir değerlerdir.
Buna rağmen aynı ölçülerle yapılmış iki çalgı aynı tınıyı vermez.
Birinci etken ağaçtır. Göğüs tahtası genellikle çınardan, alt gövde ıhlamurdan yapılır; her ağacın kendi yoğunluğu vardır.
İkinci etken deridir. Eşiğin oturduğu bölgede kullanılan deri, sesin parlaklığını doğrudan belirler.
Geleneksel olarak hayvan derisi kullanılırdı; bugün yapay malzemeler de yaygındır ve tını farkı işitilebilir.
Üçüncü etken eşiğin konumudur. Birkaç milimetrelik kayma, tel gerilimini ve dolayısıyla tonu değiştirir.
Dördüncü etken mandal işçiliğidir. Mandalın oturma sıkılığı hem sesi hem sessizliği belirler.
Yapımcı, ölçüyü uygular ama son kararı kulakla verir. Usta-çırak geleneğinin sürmesinin nedeni budur.
Kursiyer açısından bu bilgi bir seçim ölçütüne dönüşür: iki çalgı arasında karar verirken ölçüler değil, aynı odada yapılan karşılaştırma esas alınır. Karşılaştırma sırasında aynı eser, aynı tırnakla ve aynı oturuşla çalınır; değişken yalnızca çalgı olur. Derslerimizde çalgı seçimi yapılırken bu ölçütler kursiyere tek tek gösterilir.