Makam çalışmasında sıra, çoğu kursiyerin sandığı gibi kolaydan zora doğru dizilmez.
Kanunda belirleyici ölçüt mandal yüküdür. Kaç mandal değişecek, ne sıklıkla değişecek, geri dönüş var mı.
Birinci aşamada mandal müdahalesi az olan makamlar gelir: rast, nihavend, hüseyni. İkinci aşamada tek bölgede sabit mandal ayarı isteyen makamlar çalışılır: uşşak, kürdilihicazkâr. Üçüncü aşamada seyir içinde mandal değişimi gerektiren makamlar gelir: hicaz, karcığar. Dördüncü aşamada alışılmadık mandal düzenleri ve geçkileri yoğun makamlar ele alınır: sabâ, hüzzam, ferahnak.
Bu sıralama kulak gelişimini de takip eder. Her aşama, bir sonrakinin ölçüsünü hazırlar.
Sıralamanın atlanması genellikle şu sonucu verir: kursiyer zor bir makamın eserini çalabilir ama seyri kuramaz. Her aşamada iki ölçüt aranır: kursiyer o makamda kısa bir cümle kurabiliyor mu ve mandal geçişlerini duyulmadan yapabiliyor mu. İki ölçüt sağlanmadan bir sonraki aşamaya geçilmez; aksi hâlde eksik kalan mandal alışkanlığı ileride her makamda tekrar eder. Planlı ilerleyen bir kursiyer ilk yılın sonunda genellikle dört beş makamı sağlam biçimde kullanır.